تو این پست میخوام به در خواست ازاده جون یه مختصری از نحوه اشنایی تا ازدواج خودمو همسری رو توضیح بدم.

راستش تیر ماه ۸۱ بود و من یه ترم دیگه واسه اتمام دانشگاه داشتم و اون موقع هم از تعطیلات تابستون استفاده کرده بودم و کاراموزی ورداشته بودم.در ضمن من مدتی بود چت میکردم ولی نه با ایرانیا به خاطر تقویت زبانم فقط با خارجیا چت میکردم و اشنایی با فرهنگهای مختلف برام خیلی جالب بود و چون مقاصد دیگه ای نداشتم خوب صحبت کردن با ایرانیا برام اصلا جذابیتی نداشت البته گاها هم با ایرانیای مقیم خارج که تصادفی تو رومای خارجی بهشون بر میخوردم صحبت میکردم .القصه یه شب که خیلی دیر وقت بود رفتم تو مسنجر و چون دیدم هیچ کدوم از دوستام ان لاین نیستن  منم حوصلم سر رفته بود گفتم یه سر برم تو رومای داخلی ولی تو روم تهران نرفتم چون میدونستم اگه با یکی تو تهران ار جنس مذکر چت کنم اولین چیزی که میخواد قرار گذاشتنه و منم اصلا حالو حوصله این چیزا رو ندارم این بود که تو روم یه شهر دیگه که خیلی از اون شهر خوشم میومد رفتم و دیدم اونجا هم دو نفر بیشتر نیستن که با من شدن سه نفر و من هی منتظر شدم یکیشون پی ام بده ولی چون ندادن حوصلم سر رفت و داشتم میومدم بیرون که همون ان یکی بهم پی ام داد(همسری فعلی بنده )  منم جوابشو دادم و شروع کردیم به خوشو بشو معرفی هم دیگه ولی من هیچ وقت اون لحظه فکر نمیکردم که این ادم یه روز بشه همسر اینده من. خلاصه این اشنایی ادامه پیدا کرد جوری که ما هر شب با هم چت میکردیم وچون همسری تو یه شهر دیگه بود طبیعتا نمیتونستیم همدیگرو ببینیم  ولی بعد چند روز که حسابی بهم عادت کرده بودیم به هم دیگه عکس دادیم و من انصافا از عکسش خوشم اومد و در واقع همون شکلو شمایلی رو داشت که من دوست داشتم این بود که دیگه بیشتر ازش خوشم اومد و بیشتر این قضیه رو جدی گرفتم   البته اونم از عکس من خیلی خوشش اومد وخیلی ازم تعریف کرد خلاصه ما از طریق این دنیای مجازی خیلی به هم وابسته شدیم تا این که همسری یه روز شمارشو بهم داد و گفت هر وقت تو مسنجر نبودیم بهم زنگ بزن اخه من هنوز شمارمو بهش نداده بودم و میخواستم بیشتر مطمئن شم اینو باید اعتراف کنم که فکر کردن به این ادم تمام زندگی منو پر کرده بود و روزا که واسه کاراموزی میرفتم اصلا حواسم به کارم و دورو اطرافم نبود راستش اخلاق و طرز صحبت و مهربونی و قیافه و فرهنگ خانوادگی و تحصیلات همسری منو جذب خودش کرده بود  تازه چون صدای خیلی خوبی هم داشت گاها واسم میخوند وگاهی با یکی از دوستاش که گیتار میزد با همدیگه کنفرانس میکردیم دوستش گیتار میزد و همسری میخوند (اهنگ گل یخ و گل گلدون من و کلا اهنگای رومانتیک) . واقعا عاشق شده بودم منی که غرور و تکبرم زبانزده همه پسرای فامیل و دورو اطرافم بود که باعث میشد اونا نتونن راحت خودشونو به من نزدیک کنن ولی این بار اثری از اون غرور در برابر این پسر نازنین باقی نمونده بود خلاصه بعد یه مدت که اعتمادم بهش کامل شد شماره خونمونو بهش دادم و در ضمن جریانم واسه مامانم تعریف کردم و مامانمم واسه بابام و بابمم یه کم ازم راجع به همسری پرسید. همسری هم گاهی به خونمون زنگ میزد و یه بارم که مامیم گوشیرو بر داشته بود باهاش حرف زده بود . تا این که اون روزی که منتظرش بودم رسید و همسری گفت که دیگه طاقتش تموم شده و میخواد بیاد تهران منو ببینه من از طرفی خوشحال بودم و از طرفی یه اضطراب وصف نشدنی تموم وجودمو پر کرده بود خلاصه روز موعود رسید دقیقا ۱۷ شهریور ۸۱ .همسری صبح اومد تهران و یه راست رفت خونه خالش که تو شهرک غربه و از اونجا به من تلفن زد که من رسیدم و واسه یکی دو ساعت دیگه باهم تو همون شهرک غرب تو میدون صنعت قرار گذاشتیم و به هم در مورد تیپ ظاهریمونم اطلاعات دادیم تا راحتتر همدیگرو پیدا کنیم منم کلی خودمو خوکشل کردم و راه افتادم و همون جایی که قرار گذاشته بودیم وایسادم و منتظر شدم تا این که دیدم همسری جونی که اون موقع یه اقای غریبه محسوب میشد اومد طرفم و خودشو معرفی کرد اولش یه کم  جا خوردم اخه خیلی قد بلندتر ار عکسش بود تو عکس من فکر میکردم قدش متوسط باشه ولی از جلو جزو قد بلندا بود اونم وقتی منو دید گفت از عکست خیلی سفیدتری اخه تو عکس سبزه افتاده بودم در حالی که در واقعیت خیلی سفید پوستم.به هر حال راه افتادیم رفتیم تو یه پارکی که اون نزدیکا بود و اونجا نشستیم و کلی حرف زدیم (اون پارک الان واسه ما حکم یه جای خاطره انگیزو داره هر وقت از جلوش رد میشیم میگیم پارک خودمون) بعدش رفتیم پاساژ گلستان که همون نزدیکاست تو رستورانش غذا خوردیم و بعدم رفتیم یه کافی شاپ تو همون جا. همسری هم تمام مدت با یه نگاه حسرت امیزی بهم نگاه میکرد که هم چهرشو خیلی معصوم میکرد هم یه کم دلمو به درد میاورد نمیدونستم علت این جوری نگاه کردنش چیه؟که بعدها بهم گفت نمیتونستم باور کنم که ما میتونیم به هم برسیم همش فکر میکردم ممکنه مامانو بابات یه سنگی جلوی پامون بندازن که وقتی مامانو باباتو دیدم فهمیدم خیلی نازنینتر از این حرفان.به هر حال اون روز با تمام خاطرات خوشش تموم شد و همسری هم از همون پاساژ یه عطر خوش بو واسم گرفت و از شهرشونم کلی سوغاتی اورده بود .ساعت که به ۵ یا ۶ رسید من گفتم تا هوا تاریک نشده باید برم همسری هم فرداش میخواست برگرده شهرش این بود که با بغض ازش خداحافظی کردم و همسری بی تربیت منم جلوی همه باهام روبوسی کرد و من که اعتراض کردم گفت خوب مردم فکر میکنن ما برادر خواهریم      وقتی برگشتم خونه مامیم کلی سوال پیچم کرد و منم همه چیزو توضیح دادم ولی شدید بغض کرده بودم همون دیدار چند ساعته انقدر منو بهش وابسته کرده بود که دیگه طاقت دوریشو نداشتم بالاخره رفتم تو اتاقمو های های گریه کردم و خودمو خالی کردم . همسری که برگشت شهرش ما همش یا با تلفن یا با چت با هم در تماس بودیم و یه روز بهم گفت با پدر مادرش صحبت کرده و عکس منم بهشون نشون داده اونا هم خیلی خوششون اومده و میخوان به همین زودی بیان خواستگاری و ازم  پرسید طلا سفید دوست داری یا زرد منم گفتم سفید اخه میخواست  واسم انگشتر نشون بگیره.خلاصه اخرای شهریور اومدن یه روز همسری با مامان و باباش و خاله و شوهر خالش (اخه چون خونه اونا بودن اونارم اورده بودن) بیرون قرار گذاشتن و منو دیدن و خیلی ازم خوششون اومد    و منم همون روز کادوی تولد همسری رو که یه عطر مارکدار بود بهش دادم که خیلی خوشش اومد و هنوزم ازش استفاده نکرده و یادگاری نگهش داشته(اخه فرداش یعنی ۳۰ شهریور تولد همسری بود) خلاصه اون روز بعد ملاقات با خانواده همسری (لازم به ذکره خانواده درجه یک همسری خلاصه میشه به مامان و باباش چون خوشبختانه همسری تک فرزنده و این هم از نکات مثبتش قلمداد میشد  اخه من همیشه ارزو داشتم با یه تک فرزند ازدواج کنم)منو همسری اومدیم خونه ما تا بابا و مامانم اونو ببینن و چون بابای من خیلی ادم شناسه نظرش برام خیلی مهم بود که خوشبختانه طرفین از همدیگه خیلی خوششون اومد و فردا که روز تولد همسری هم بود همسری با همون چهار نفر اومدن خواستگاری و همسری هم انگشتر رو دستم کرد و ما به طور خصوصی نامزد شدیم . تو تاریخ ۱۷ بهمن ۸۱ هم بله برون رسمی ما در حضور افراد درجه یک فامیل برگذار شد و فرداشم ۱۸ بهمن ما ساعت ۱۰ یا ۱۰:۳۰ صبح تو محضر عقد شدیم و شبشم تو خونه ما یه جشن مفصل نامزدی برگذار شد که خیلی خوش گذشت و واقعا به یاد موندنی شد و در تاریخ ۴ شهریور ۸۳ هم جشن عروسیمون برگذار شد و ما رسما زندگیه مشترکمونو شروع کردیم. 

البته اینم بگم به جز مامان و باباهامون هیچ کس از نحوه اشنایی ما خبر نداره و به همه گفتیم تو دانشگاه با هم اشنا شدیم اخه این نحوه اشنایی تو جامعه ما یه کم مردوده . ببخشید سرتونو درد اوردم.

تا بعد...

نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387ساعت 13:41 توسط ملودی| |